Μόνος εγώ, εναντίων των άλλων δύο. Με τα ρακογυάλια να μην προλαβαίνουν να μείνουν αδειανά, κι ωστόσο η ρωμέικη αδρεναλίνη συνεχώς στα ύψη.

Είχαμε την ατυχία να προλάβουμε το ξημέρωμα.

Μέγας ενθουσιασμός. Πανηγύριζαν με την εξαγγελία της δημιουργίας του μεγαλύτερου μητροπολιτικού πάρκου στον κόσμο. Προνομιούχοι στην καταπράσινη βεράντα στο Ψυχικό. Κι η αυγουστιάτικη Αθήνα να απλώνεται στον ορίζοντα, κάτω από τα γυμνά Τουρκοβούνια, τσιμεντένιος αχνιστός χυλός. Και οι μύθοι και τα στερεότυπα, εκεί, σφηνωμένα στα μυαλά τους. Χαράς ευαγγέλια! Μητροπολιτικό πάρκο στο παλιό αεροδρόμιο. ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ! Εκεί, δίπλα στην ανοιχτωσιά του Σαρωνικού. Σωθήκαμε! Και μόνο με την εξαγγελία, ήδη η θερμοκρασία του λεκανοπεδίου μειώθηκε 10 βαθμούς και ο αγέρας μυρίζει αττικό πεύκο.

Άντε μην τρελαθούμε. Μάλλιασε η γλώσσα μου, κι αυτοί εκεί: να μην καταλαβαίνουν τίποτα. Να επιμένουν και να πανηγυρίζουν.

Αν και απεχθάνομαι να με βρίσκει το ξημέρωμα ξύπνιο και μακράν της οικίας μου, σήμερα ήταν διαφορετικά. Άφησα για λίγο την ομήγυρη και πετάχτηκα να πάρω πρωινές εφημερίδες από το περίπτερο στο rond – point, παρακάτω, που μόλις είχαν έρθει. Επέστρεψα στο σπίτι του φιλικού ζευγαριού κατενθουσιασμένος και τους ‘έτριψα στη μούρη’ τη σημερινή Καθημερινή με το σχετικό άρθρο – καταπέλτη του π. Στέφανου Μάνου:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_100022_05/08/2007_236808

Τα έλεγα δυο χρόνια τώρα και δε σκαμπάζανε. Ας ελπίσουμε πως κάποιος πιο σοβαρός άνθρωπος, με πείρα και καλή διατύπωση γραπτού λόγου θα τους ταρακουνήσει λίγο από τις περιβαλλοντολογικές και χωροταξικές τους εμμονές.

Δεν κατεβήκαμε στα λιμανάκια για μπάνιο. Μερικές φορές καλός είναι και ο μεσημεριανός ύπνος.

Η λαμπερη οψη της ζωης!

     Είναι λίγο πιο ευφυής από τον «μέσο όρο» (σύμφωνα με κάποια τεστ). Αλλά όχι τόσο, όσο να μπορεί να συγκρουσθεί μαζί του.

      Είναι ευαίσθητος. Όμως, όχι τόσο, όσο να καταφέρνει να στερηθεί τη ζωή του.

     Το να αυτοκτονείς είναι σαν να βουτάς στη θάλασσα για να προστατευθείς από την μπόρα.

     Το να θυσιάζεις τη ζωή σου για μιαν ιδέα είναι σαν να προξενεύεις σε άλλον εραστή την ερωμένη σου για να την κάνεις ευτυχισμένη επειδή την αγαπάς παράφορα. (Εδώ, με προλάβατε π. G. Brassins: “Mourons pour les idees, d’ accord, mais de mort lente”).

     Η ζωή είναι απλώς, οργανική χημεία. Η νόηση τι στα κομμάτια είναι;

     Είναι εξωγήινος: Κατοικεί στο σπίτι ΤΟΥ και έχει ‘ιδιωτική ζωή’.

Άρα, οι εξωγήινοι ΥΠΑΡΧΟΥΝ. 

     Τον αγαπά, αλλά δεν έχει ανταπόκριση και πονάει. Αυτός είναι ‘σαδιστής’;

Την αγαπά, αλλά δεν έχει ανταπόκριση και πονάει. Αυτός είναι αυνάν;

     Η ΦΙΣ είναι πολιτικό κόμμα. -> Τα πολιτικά κόμματα δουλεύουν τους πολίτες. => Η ΦΙΣ δουλεύει τους πολίτες. // Οι κότες έχουν δύο πόδια. -> Όποιος έχει δύο πόδια είναι κότα. => Οι άνθρωποι είναι κότες.

     Μεγαλειοτάτη μου ζείτε στο σκοτάδι. => Είσθε τυφλή.

Μεγαλειοτάτη μου με τυφλώνει το φως. => Είμαι τυφλός.

è 2 καταφάσεις = 1 άρνηση. :ΡΡΡ

     Το πείραμα, σύμμαχε Στέλιο, απέτυχε επειδή η υπόθεση που προηγήθηκε αυτού ήτο λανθασμένη  (… ίσως…).

     Παλιέ Φίλε είχες πει κάποτε: «Ας μη φοβίζουν το Λαό οι λέξεις». Ποιος δε φοβάται τον κεφαλοθραύστη στην giostra; (Εκτός κι αν απαγορεύεται από τον ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ).

     Ό, τι μισείς, στην πραγματικότητα το φοβάσαι και τανάπαλιν.

      Ελευθερία = Η δυνατότητα να αμύνεσαι κατά του Θανάτου.

     Σε τι διαφέρει ο Στρατιώτης από τον Δούλο;

     Για μια καλύτερη Ελληνική Πολιτεία:

Στη θέση του ΚΚΕ, η… ΟΑΚΚΕ!

Στη θέση του ΠΑΣΟΚ, ο… ΣΥΡΙΖΑ!

Στη θέση της ΝΔ, η… ΦΙΣ!

Στη θέση του ΛΑΟΣ, το… ΕΑΡ!

Στη θέση των ‘αναρχοαυτοκουκουλοφόρων’, το… ΦΛΑΝΤΖΑΣ!

Στη θέση των ‘κουλουμουκουκουεμουλούτροτσκ’, οι… Οικολόγοι!

Στη θέση του  ΔΗΚΚΙ, η… ΕΚ

Στη θέση των απολιτίκ, ο… κ. Βεργής!

Ξέχασα τπτ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

     Όσο ‘νόημα’ έχει η ζωή, άλλο τόσο ‘ζωντανό’ είναι το νόημα…

   Στην πλατεία Ομονοίας ο,τι πιο ετερόκλητο: Σκοτεινοί παπατζήδες, μακρυμάλληδες φοιτητές, άνεργοι τεχνίτες, μισότρελοι, μαγκάκια με μαλλί ‘κοκκοράκι΄, clochards, ακόμα και γιαγιούλες φορτωμένες με ψώνια…

   Στα Προπύλαια, οι αιώνιοι διαμαρτυρόμενοι στα αντίσκηνα, τα φρικιά και οι περίεργοι τύποι που μας φόβιζαν ζητώντας ένα ‘δίφραγκο για γάλα’, κνίτες με τον Οδηγητή σε στοίβες ανά χείρας, και…

   …στην πλατεία Συντάγματος οι κάθε λογής πολίτες που ξέμεναν μετά τους προεκλογικούς λόγους, να ερίζουν για την ηλικία και την προέλευση των Δεινοσαύρων. Η πρωτοπόρος Ελλάς είχε προλάβει το Hollywood και το Jurassic Parc.

   Στο Ζάππειο λίγο πιο κυριλέ: Γκρίζοι συνταξιούχοι με σκούρες – μπλε καμπαρντίνες, κουλτουριαραίοι της πλάκας σαν κι εμάς, καμιά φορά κανένας Γιάπης (που τότε ήταν νέο φρούτο), νιουγουεϊβάδες,  χεβυμεταλλάδες, καρεκλάδες…

   Στο Κολωνάκι, τέλος, τίποτα από αυτά. Μονάχα οι διασημότητες της εποχής στη Λυκόβρυση, κι εμείς, με χαβανέζικα πουκάμισα και ζελέ στο μαλλί να κάνουμε απολογισμό των διαβουλεύσεων…

   …και μετά, που έπεφτε η νύχτα, στο Κοπερτί με τις κοδησούλες και τις κρυφοοννεδίτισσες ρηγούλες του ινστιτούτου, να θάβουμε τον ‘αυριανισμό’ και τον ‘περιρρέοντα λαϊκισμό’, αναμένοντας την έκδοση του νέου τόμου του ‘Μεγάλου Ανατολικού’ που τις έκανε να κοκκινίζουν – άλλοθι της δικής μας συστολής.

   Και ο Ψυχρός Πόλεμος μετρούσε – ευτυχώς, όπως νομίζαμε – τις τελευταίες του ώρες στο ρολόι του Κόκκινου Στρατού που είχες αγοράσει από τους ‘Ρώσους στο Θησείο’ μαζί με τη ληγμένη Beluga.

   Τα Πηγαδάκια όμως… Αυτά μας έκαναν εντύπωση. Εκεί πάντα προσκολούμασταν, αμίλητοι ωτακουστές, νομίζοντας πως ‘καταγράφουμε την άποψη της κοινής γνώμης’ για να την επενδύσουμε μετά, με άτεχνη μουσική και εφηβικό στίχο στα πρώτα μας τραγούδια, ζηλεύοντας – σιωπηρά – τη δόξα του Ρασούλη ή του Τζιμάκου.

   Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που ζηλεύαμε ήταν η ευφράδεια των ομιλητών, η επίγνωση της πραγματικότητας από την οποία εμείς απείχαμε λόγω ψωνισμένου σουρεαλισμού, το μερακλήδικο ταξίμι του μουσάτου συμφοιτητή και η παράδοξη, για εμάς, τους ‘μπεσεμπεζέδες’, αίσθηση δύναμης και ωριμότητας που απέπνεε αυτή η αποδοχή τους.

   Με το πέρασμα του χρόνου συμβιβαστήκαμε – ίσως – με τα παραπάνω και κάποιοι είπανε πως ‘ωριμάσαμε’ (εμένα μου λες…;  μέχρι και ‘πολιτευτές’ την είδαμε τα u.f.o, αν είναι δηλαδή, δυνατόν…).

   Παλιέ Φίλε σε κούρασα με τη  λογοδιάρροια και με την τόση μου αναπόληση. Μπορείς με άλλα λόγια, να βρεις καθαρό νερό και σε άλλα Πηγαδάκια, εδώ στην ιστιόσφαιρα. Ψάξε το.

   Κι εσείς, Μεγαλειοτάτη μου, μη φοβάστε, δε θα χαθώ: Ακριβώς επειδή δεν είμαι ο πλέον ταλαντούχος κολυμβητής, απλά θα πλατσουρίσω λίγο σήμερα (καύσωνας γαρ) στις ρηχές όχθες της Αχερουσίας με ένα παγωμένο ποτήρι gin – tonic στο χέρι.

   Το βράδυ θα με βρείτε στεγνό, φρέσκο, ακόμα ζωντανό, πάντα στις υπηρεσίες σας – Εβίβα.-

             Έβγαλα τη μηχανή να σε αρχίσω στις ζουρλές, να έχω τη χυδαία σου δράση καταγεγραμμένη, αλλά την έκανες με το μηχανάκι αστραπιαίως κι ασκεπής (μη σου χαλάσει το μαλλί – καρφάκι ή μήπως κουβαλάς κανένα άχτι από το στρατό και ‘δε φοράς το κράνος σου από αντίδραση’; Πάντως, η εξυπνάδα σου τσακίζει κόκκαλα – κυριολεκτικά). Όμως, βλέπεις, είχα και  να καταλάβω αν μπορώ να στρίψω αριστερά ή δεξιά, εξ’ αιτίας των ομοίων σου. Και ήθελα, τουλάχιστον, τη φωτογραφία τού ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΟΣ. Και περίμεναν κι άλλοι από πίσω και κόρναραν ανυπόμονοι, λες και δεν έτρεχε τίποτα… Σε έχουν συνηθίσει βλέπεις και σε ανέχονται. Ναι ρε, σε ανέχονται όπως ανέχονται τόσα άλλα στο Τραμπουκιστάν. Και μερικοί σε δικαιολογούν κι όλας. Είσαι ‘νέο παιδί’ και κάνεις την ‘επανάστασή σου’ κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ.… Τα ‘χουμε ακούσει κι αυτά. Κολοκύθια τούμπανα. Ένα κοινότοπο μαγκάκι είσαι και τίποτα παραπάνω. Δεν ξέρω αν έχεις ‘ψυχολογικά προβλήματα λόγω κοινωνικού περιγύρου’ (κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ.), κι ούτε με νοιάζει, δεν είμαι ψυχολόγος, αλλά ξέρω ένα σωρό παιδιά από ‘φτωχά σπίτια’ και με πληθώρα ‘ψυχολογικών προβλημάτων’ (κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ.), που δεν είναι σαν κι εσένα. Άσε που ούτε από τα ρούχα και το μηχανάκι δε μου φάνηκες ιδιαίτερα φτωχόπαιδο. Νεόπλουτο γλυφα(ι)διωτάκι μάλλον ήσουν. Σε είδα. Σε είδα έτοιμο προς δημιουργία, καλλιτέχνη μου και σε έκραξα. Μόνο να σε κράξω πρόλαβα gmt… Αλλά το ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ το πήρα. Και τα πήρα. Το βλέπω και θολώνω, αλλά κάτι θυμάμαι.

              Γιατί  σε ξέρω από παλιά. Δεν είσαι καινούργιο φρούτο. Σε θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια. Συμμαθητές ήμασταν στα πίσω θρανία αμφότεροι, παρά τη διαφορά της ηλικίας μας – τότε εσύ ήσουν ο ‘γέρος’ κόπανε… Ήσουν εσύ, ο ίδιος, που πούλαγες μαγκιά στο δάσκαλο και το έπαιζες άφοβος όταν σε έστελναν στο γραφείο για αποβολή (καμάρωνες κι όλας). Τότε, ’77, ’78… Δε σε ξεχνώ αλητάκο.

              Ήσουν εσύ, ο ίδιος, με τις πετσετόκαλτσες – σκαρπίνι  και το baggy παντελόνι που κάπνιζες στα 15 σου, και που ενέσκηψες έξω από τη λέσχη, μαζί με το κολλητό σου γουρουνάκι, και μου κολλάγατε – δήθεν να μάθετε περί ορειβασίας – και μόλις προσπάθησα να σας αποφύγω απείλησες να ‘μου σβήσεις το τσιγάρο στο σβέρκο’ επειδή δε γούσταρες τoν – έξω από τα στερεότυπά σου – συνδυασμό της ‘καλοπαιδέ ροκόφατσάς’ μου και της στολής μου. Τότε,  ’80, ’81… Δε σε ξεχνώ καρεκλά.

               Ήσουν εσύ, ο ίδιος, που πρωί – βράδυ μπροστά σε ένα moon cresta, ρουφούσες θορυβωδώς φραπόγαλο και γαυριούσες, με την νταβραντισμένη, κοκορόμαλλη παρέα σου, στο ψαρωμένο ‘κουλτουριάρικο’ ζευγάρι (‘ψωνάρες, φλώροι κι έτσι’, ε; – η ‘γκόμινα’ πάντως,  σε έβαλε σίγουρα στη θέση σου. Ακόμα χαμογελώ χαιρέκακα όσο φαντάζομαι τους δύσοσμους  λεκέδες στα ιδρωμένα σεντόνια σου ‘για πάρτη της’, – ήταν κι αυτό μια παρηγοριά…). Τότε, ’85, ’86… Δε σε ξεχνώ λιγούρη.

                Κι εδώ, κάτι φρικτό: Ήσουν εσύ, ο ίδιος, με το μαύρο δερμάτινο μπουφάν, τα καρφιά, το ξυρισμένο σβερκάκι και τα υπόλοιπα χουλιγκάνια εκείνο το βράδυ, μετά το ματς, στο λαϊκό φασφουντάδικο, που ‘σούταρες’ το γατάκι του μαγαζιού. Ας μη θυμάμαι όμως τα υπόλοιπα γιατί θα ξεράσω. Τότε, ’90, ’91…. Δε σε ξεχνώ βρομόπαιδο.

                 Ήσουν εσύ, ο ίδιος, με το λίγδικο μαλλί, μεσημέρι στην Κάνιγγος, που αντί να περιμένεις τη σειρά σου στο περίπτερο σκούντησες την ηλικιωμένη ‘ξένη’ που προσπαθούσε να συνεννοηθεί με τον περιπτερά, την παραμέρισες άγαρμπα και του ζήτησες (σε ενικό φυσικά, δεν είμαστε απολίτιστοι Φράγκοι) να σου «πιάσει ένα μάρμπορο». Τότε, 2000, 2001… Δε σε ξεχνώ ανάγωγε .

                Ήσουν εσύ, ο ίδιος, με τους άλλος κάγκουρες και τις γλαστροειδείς στο cabrio, στην παραλιακή, καλοκαίρι με τον καύσωνα, ώρα τετάρτη πρωινή,  που είχες το ηχοσύστημα στη διαπασών και άρχισες να κολλάς από πίσω μου μερακλωμένος μόλις με είδες να σηκώνω τα τζάμια και να επιταχύνω για να σε αποφύγω. Και δε σταμάτησες παρά μόνο όταν πλεύρισα στο τμήμα. Καλοκαίρι με τον καύσωνα… Δε σε ξεχνώ ακαλαίσθητε.

                Άψογα! Τέλεια! Υπέροχα! Όσο γράφω, αντί να ηρεμώ, τόσο μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. (…Αγανακτισμένος Πολίτης;;; Απίστευτο…).

                Τώρα θυμήθηκα και τους άλλους, στους επαρχιακούς δρόμους, που πετάν τα αναμμένα τσιγάρα τους από το αμάξι…

                Την ‘πειραγμένη’ εξάτμιση που μόλις τώρα – καλά, βαλτή ήταν; – ακούστηκε από το δρόμο…. Ουπς… Φτάνει.

                Βοήθεια γιατρέ, το κρανίο μου!

                … Βαθιά ανάσα… 

                …Μεγαλειοτάτη, το βραδάκι λέω να σας επισκεφτώ. Ελπίζω να έχετε εκείνα τα xanax  πρόχειρα. Και μην τυχόν και βγούμε για ποτό ή φαγητό. Είναι ανθυγιεινό να κυκλοφορείς νυχτιάτικα στους ανώμαλους δρόμους του Τραμπουκιστάν. Ε, ρε κάμερες, ε, ρε πειθαρχία που μας χρειάζεται… Φιλελευθερισμός; Τι ‘Φιλελευθερισμός’ και μόρια κυανά; Μέχρι να αποκτήσουμε ελάχιστη ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΚΟ-ΜΟΥ-ΝΙ-ΣΜΟΣ! ΧΟΥ-ΝΤΑ! Φαιοκόκκινα, να στρώσουμε… Τέτοια μας χρειάζονται… Φιλελευθ… κουραφέξαλα… Άντε τώρα, μην αρχίσω… ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙ¨ΩΜΑΤΑ??????? …. Ποια δικα… ουφφφ… Η λογική, πήγε περίπατο…

…Βαθιές ανάσες, ξανά…

…Χαλάρωση…

…Γείωση…………

Προς το παρόν, ας θαυμάσει ο ερίτιμος αναγνώστης μας, το υπέροχο (και πρωτότυπο φυσικά, ΠΟΛΥ, ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ πρωτότυπο) καλλιτέχνημα των συναδέλφων του φιλαράκου μας (ο ίδιος, βέβαια, δεν πρόλαβε να προσθέσει την ‘πινελιά’ του εδώ, θα το κάνει σίγουρα αλλού). Η παραδοσιακή τεχνική του collage, με τα νέο-κιτς συμφραζόμενά της, συνυπάρχει διαλεκτικά με σχιζοειδείς φορμαλιστικές μανιερίστικες αναφορές στη ζαχαροπλαστική (millefeuille), σε ένα συνολικό εννοιολογικό έργο – παρέμβαση, σε χώρο και χρόνο, με ακούσια συμμετοχή του κοινού. Κατά τα άλλα, το πρόβλημα είναι λέει, οι… κλειδαράδες που θέλουν να διαφημιστούν και ΒΕΒΑΙΩΣ, ΒΕΒΑΙΩΣ καλλιτεχνικά έργα που προσβάλλουν το ‘Δημόσιο Αίσθημα’! Ντιστρόυ Άθενς και όχι μόνο… Δεν πάει καλά, γιατρέ μου, αυτή η χώρα. ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ L

 ΤΟ  (ΓΝΩΣΤΟ) ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ    (Ανώνυμος, λαϊκός καλλιτέχνης – Μεικτή τεχνική – Αθήνα ‘07)

Α, ιδού το xanax. Εις υγείαν γιατρέ μου. Γκλουπ.-

«…Και είναι ο Μάνος πρόεδρος; Ή  ο Ανδριανόπουλος; … Ένα κομματάκι πίτσα δε θα πάρεις;»

« Όχι, ευχαριστώ… Καμία σχέση… Εντάξει, δηλαδή, συμπαραστέκονται… Ας πούμε πως είναι οι μέντορές μας… Εμείς προκύψαμε, ως κίνηση πολιτών ‘κάτωθεν’, από το internet…»

Ο καλοβαλμένος πενηντάρης Οδοντίατρος, που μόλις προ ενός τετάρτου είχα γνωρίσει, περιεργαζόταν με βλέμμα αμφιβολίας την πολιτική διακήρυξη που του είχα εγχειρίσει.

«Ρε, καμένα χαρτιά είναι… Αλλά και τότε, τι νομίζεις; Εγώ ήμουν στους ‘Ταύρους’ μέλος… χα, χα, χα, ξέρεις πόσο πήραμε;… χμ… πότε ήταν, το ’99;… 2000;… Ακόμα τρίβομαι με το σύρμα να φύγει η μαυρίλα… Γεια μας.»

Στο σημείο αυτό παρενέβη ο κολλητός, ο Φιλόσοφος, έκπληκτος.

«Έλα ρε, δεν το πιστεύω!», έκανε προς τον Οδοντίατρο. «Βρήκε ο γύφτος τη γενιά του… Δε μου είχες πει τίποτα… Δε σε είχα για δεξιό…»

 Το Αφεντικό του μπαρ έσκασε ένα πλατύ χαμόγελο και έσκυψε προς την ομήγυρη, πίσω από τον πάγκο.

«Ο Θ.; …Καλά δεν το ξέρεις; Καπιτάλας γνωστός… λματ κι έτσι… ξέρεις πόσο μου χρέωσε την απονεύρωση τις προάλλες;…» Ξαφνικά το πρόσωπό του σκοτείνιασε. «Ρε, εγώ θέλω να βγει ένα κόμμα να πει από πού τα παίρνουν όλοι, να κάνετε ένα ντοκιμαντέρ για την Αθήνα. Μένω Παγκράτι, ξέρεις τι καυσαέριο έχει; Να κάνετε ένα ντοκιμαντέρ, να βγείτε με ένα ματσούκι στο δρόμο, να μιλήσει ο κοσμάκης…»

«Αυτό δεν είναι ντοκιμαντέρ, ρεπορτάζ είναι…», απάντησα.

Το Αφεντικό κοπανούσε το χέρι του στον πάγκο.

«Ας είναι και ρεπορτάζ, ο,τι θέλει ας είναι… Να μιλήσει ο κοσμάκης που ταλαιπωρείται… Ήταν τις προάλλες εδώ μια Σουηδέζα, μου λεγε για την Αθήνα πως είναι σαν το Δελχί…»

Το μάτι του Οδοντίατρου άστραψε.

«Ποια λες; Τη μελαχρινή που ήταν με τη διακοσμήτρια; Σουηδέζα; Εγώ την πέρασα για Ελληνίδα…»

«Δεν άκουγες που μιλάγαμε στα αγγλικά; Καλό κομμάτι, ε;»

Ο Οδοντίατρος στράφηκε σε εμένα.

«Και δε μου λες… γυναίκες έχετε στο κόμμα;»

Ο Φιλόσοφος έσπευσε να απαντήσει αντί εμού.

«Ρε, εδώ δεν έχουν ούτε άντρες!» Γύρισε προς εμένα: «Πόσοι είστε τώρα; Καμιά πενηνταριά;»

«Επί δέκα. Γιατί δε γράφεσαι, να βλέπεις τη λίστα μελών στο φόρουμ;», πρόσθεσα ειρωνικά, γνωρίζοντας τις αριστερές του πεποιθήσεις. «Πάντως σε πληροφορώ, βαίνουμε αυξανόμενοι ολοένα…»

«Ρε παιδιά, μη ντρέπεστε, πάρτε πίτσα, κρυώνει…», παρενέβη πάλι το Αφεντικό.

Ο Οδοντίατρος πήρε ένα κομμάτι.

«Φάε εσύ την υπόλοιπη, εγώ ένα τελευταίο και τέρμα. Φάε τώρα που σου φτιαξα τη μασέλα και μη γκρινιάζεις… Εσείς ρε παιδιά δε θέλετε;»

Γνέψαμε αρνητικά.

«Οι ‘Ταύροι’, με 2000 μέλη, πήραν 0,000%…», συνέχισε ο Φιλόσοφος «Οπότε, με πεντακόσιους πάτε στο ένα τέταρτο… χα, χα, χα!».

«Μην ξεχνάς πως έχουμε από πίσω μας, μπίλντεμπεργκ, μασόνους, σοφούς της Σιών, Σόρος, εξωγήινους, προσκόπους, ναίτες… Αφεντικό, ένα ακόμα με δυο πάγους βάζεις;»

Το Αφεντικό μού γέμισε το ποτήρι.

«Πεντακόσιοι είστε; Καλά, και στις Θερμοπύλες ήταν τριακόσιοι… Δυο πάγους είπες;»

«Ρε παιδιά, την ταινία, τους ‘300’ τους είδατε;», είπε ο Οδοντίατρος.

«Κάποια στιγμή, άνοιξαν τα μάτια μου και είδα έναν από τους ‘Αθάνατους’ να ξεψυχά σε τρε γκρο», είπα. «Ξύπνησα στο τέλος από τα χειροκροτήματα…»

«Το κόμικ να διαβάσετε», είπε το Αφεντικό. «Φοβερή φωτοσκίαση, πολύ στιλάτο κι έτσι… η ταινία δεν έλεγε. Αλλά, πηγαίνετε και κάνα θέατρο… το σινεμά έχει καταντήσει…»

Ο Φιλόσοφος γύρισε προς το μέρος μου.

«Για την όπερα θα κανονίσουμε; Εγώ ήδη έκλεισα εισιτήρια με τον Επισμηναγό»

«Α, είναι Αθήνα;», ρώτησα. «Την πήρε την άδεια;»

«Όχι άδεια, είναι με απόσπαση. Θα είναι εδώ για κάνα, δυο χρόνια… ρέκλα…»

«Αυτός δεν είναι που έλεγε πως μαγειρεύει τα διάφορα έθνικ φαγητά;» Πετάχτηκε ο Οδοντίατρος. «Εγώ, ήμουν παλιά στην αερολέσχη, στο Τατόι, πήρα το δίπλωμα αλλά είναι ακριβό το σπορ ρε gmt… Τώρα μαθαίνω κιθάρα…»

«Άμα θες αδρεναλίνη, καγιάκ» απάντησα. «Ξεκινάς και με ράφτινγκ, αλλά κανονικό άθλημα είναι το καγιάκ.»

«Πηγαίναμε προ δέκα ετών, στον Εύηνο», είπε ο Φιλόσοφος. «Μετά όμως έπεσε μούχλα… Ο κύριος, από εδώ την είδε τώρα και με την πολιτική, οπότε φέτος, ούτε μέχρι Βάρκιζα δεν πάμε…»

«Τα μάθατε τι έγινε στο Λούσιο;» παρενέβη το Αφεντικό. «Δέκα άτομα σκοτωθήκαν, αγνοούνται δύο νομίζω… Μακριά από αυτά… Πηγαίνετε για κάνα βόλεϋ… Κάνα περπάτημα…»

«Η πρώην γυναίκα του Σ. δεν ήταν που έπαιζε βόλεϋ;», είπε ο Φιλόσοφος. «Εκεί γνωριστήκαν νομίζω, στο σύλλογο…»

«Όχι, δε θυμάσαι καλά.», απάντησα. «Η Λ. τέννις έπαιζε. Με τον Σ. γνωρίστηκαν – άσχετα – στη σχολή, μετά ήταν ο Σ. που τη μύησε στο βόλεϋ…»

«Τα μαθες;», είπε  Φιλόσοφος «ξαναπαντρεύεται η Λ. και μάλιστα έναν συνάδελφο του Σ.!..»

Ο Οδοντίατρος, που εκείνη τη στιγμή ξεφύλλιζε αδιάφορα τη διακήρυξη, πετάχτηκε ξανά:

«Δε μου λες, είστε υπέρ του υποχρεωτικού πολιτικού γάμου, και του γάμου των γκέι;»

«Κοίτα.», απάντησα. «Εγώ, προσωπικά, είμαι γενικά κατά οιασδήποτε μορφής γάμου, αλλά η επίσημη θέση του κόμματος είναι αυτή που πολύ σωστά κατάλαβες… Άμα θες λεπτομέρειες, δες στο site. Έχει αναρτημένες τις προγραμματικές θέσεις. Να σου γράψω τη διεύθυνση…»

«Αυτός, να κάτσει να διαβάσει;», πετάχτηκε το Αφεντικό, γελώντας κοροϊδευτικά. «Μόνο τσόντες βλέπει… Μια γύρα ακόμα; Κερασμένη  από το μαγαζί…»

Τα παγάκια κροτάλισαν, συνοδευόμενα από το γνωστό κελαρυστό ήχο. Ο φιλόσοφος στράφηκε στον Οδοντίατρο:

«Έχεις βάλει adsl;»

«Όχι εγώ», είπε ο Οδοντίατρος. «Το ιατρείο είναι κοντά στο Σύνταγμα και πιάνω από το wi fi του Δήμου. Χαλαρή φάση… Στο σπίτι είχα dial up, αλλά την έκοψα. Είναι κι ο μικρός που όλη την ώρα συνδέονταν, και μου ‘ρχοταν ο κούκος αηδόνι… Τώρα, για ασύρματο το σκέφτομαι… με ένα πάγιο…»

«Ο γιός σου δεν είναι Γιάννενα τώρα;», είπε το Αφεντικό. «…Κάτι μου ‘χες πει… Φιλοσοφική;… Άιντε εβίβα κύριοι!»

«Στα Γιάννενα, είχαμε ανέβει μονοήμερη από τον Εύηνο, το ’97.», Είπε ο Φιλόσοφος. «Καλά, ρε συ, τι φάση… τους κουφάναμε… Μετά την κατάβαση, δρόμο για πέστροφες, κι επιστροφή αυθημερόν…».

«Το σολομό που αγοράσαμε στα Καλάβρυτα τον θυμάσαι;», είπα εγώ. «Εκείνος ήταν έδεσμα. Τον έκανα γεμιστό με σκόρδο και μαϊντανό, αλλά δε χώραγε στο φούρνο! Α, ρε gmt, ωραίες εποχές…»

«Ρε παιδιά, όχι ψάρια του εκτροφείου… δε λένε…», έκανε το Αφεντικό. «Το φρέσκο έχει όλη τη χάρη… Και μακριά από ποτάμια, είδατε τι έγινε… Ζούμε στη χώρα της θάλασσας…»

«Γι αυτό τα κάνουμε μονίμως θάλασσα», είπα εγώ «Κι αυτή η πατριωτική μυθολογία περί ‘Ήλιου και θάλασσας’, σόρρυ, αλλά έχει καταντήσει μπανάλ…»

Το αφεντικό συνοφρυώθηκε.

«Γιατί ‘μυθολογία’;», έκανε «δε σου αρέσει η Ελλάδα; …αλλά, καλά κατάλαβα, εσείς, εκεί στο κόμμα, είστε πιο ανθέλληνες κι από τους κουκουέδες…»

«‘Ανθέλληνες’ οι κουκουέδες;;;», είπε ο Φιλόσοφος. «Κοτζάμ Ε.Α.Μ – Ε.ΛΑ.Σ, και χρησιμοποιούσε ‘πατριωτική’ συνθηματολογία… να είμαστε ειλικρινείς…»

«Εγώ, πάντως, κύριοι θα ψηφίσω Καρατζαφέρη», είπε ο Οδοντίατρος «όχι από εθνικισμό, αλλά έτσι, για να τη σπάσω στη Ν.Δ…»

………………………………………………………………….

Και η κουβέντα, αργά και σταθερά, συνέχισε να βυθίζεται στα αβαθή αλκοολούχα ύδατα της Αθηναϊκής νύχτας. Μαζί της σβήναμε κι εμείς, ή μάλλον, αυτό το λίγο από μας που είχε απομείνει στην επιφάνεια των κοντόχοντρων ποτηριών. Τριήμερο ‘του Αγίου Πνεύματος’ στην πρωτεύουσα, και καμία πύρινη γλώσσα θείας φώτισης δεν επέμφθη επί των κεφαλών μας. Το μόνο φως, αυτό της πρώτης, δειλής αυγής που άρχισε να διαπερνά τις κουρτίνες του μπαρ. Το οδυνηρό φως που απεχθάνονται όλοι οι αγρυπνώντες στοχαστές της πόλης μας.                          

Sarastro αναμενουμε!

Όπως και στη Φύση, έτσι και στον ανθρώπινο πολιτισμό η πολλαπλότητα μέσα από την ενότητα αποδίδει την αισθητική κατηγορία του “ωραίου” και ενίοτε και του “υψηλού”.

Και που να δεις τι ωραία που είναι η εθνοτική ποικιλία εντός του ΙΔΙΟΥ ΑΤΟΜΟΥ όταν έχει από το σόι της “Ποντίας” (εκ Περσίας) μαμάς έναν προ-προπάππο “Πολωνό”, μια “προ-προγιαγιά “Ρωσίδα” (αλλά από την “Ουκρανία”), μια προγιαγιά “Αρβανίτισσα” (Υδραία), μιαν άλλη προγιαγιά βέρα “Βυζαντινο – Ρωμιά”, και από το σόι τού “Αθηναίου” (γκάγκαρου) μπαμπά εναν προ-προ-προπάππο “Τούρκο” [δηλ. διασωθέντα από τη σφαγή της Τριπολιτσάς(Dropoltsa) "Τουρκαλβανό"], μιαν ακόμη προγιαγιά “Ρωσίδα”, οι οποίοι, έχουν διάπυρη “ελληνική” εθνική συνείδηση: Ο μεν Μπαμπάς, “γνήσιος Έλλην” ως “αθηναίος αρβανίτης”, ή δε Μαμά, γνησία “Ελληνίς” ως “ποντία” (είναι κι αυτός ο αναθεματισμένος ο… “πυρρίχιος”…!).

Το εν λόγω άτομο κατά τα άλλα, παίζει με το “νεο – ελληνικό” bouzouki του “νεο – ελληνικά” μουσειακά ρεμπέτικα, έχει συνθέσει μερικά αποτυχημένα “νεο – ελληνικά” σκυλάδικα άσματα, αλλά λατρεύει την “ιταλική” μουσική baroque (όμως απογειώνεται με τα “γερμανικά” ορατόρια του J. S. Bach και το “λατινικό” te deum του “Γάλλου” Charpentier), και σπένδει συνεχώς στη μνήμη του μεγάλου “Έλληνα” συνθέτη της “Γαλλίας” Ιάνη Ξενάκη και του άλλου μεγάλου “Έλληνα” εξ “Αιγύπτου” Γιάννη Χρήστου, ακροαζόμενος τους “Έλληνες – Μακεδόνες” Χειμερινούς Κολυμβητές του “Θρακιώτη” εκ “Ρωμυλίας” – “Βουλγαρίας” κ. Α. Μπακιρτζή.Όταν χλαπακιάζει “κινέζικα” εδέσματα χειρίζεται με απαράμιλλην επιδεξιότητα τα ξυλάκια σαν γνήσιος “Κινέζος”, αλλά επιμένει να τρώει με το χέρι τα σπαράγγια ως “Γάλλος” και με… μαχαιροπήρουνο τον “παραδοσιακό ελληνικό” του οβελία σαν “Βρεττανός” (!), ενώ το φόρτε του είναι η παρασκευή “Περσικών” πιλαφιών που τρώγωνται με κουτάλι και πηρούνι κατά τον “ινδικό” τρόπο.

Πηγαίνει στην όπερα με μπλουτζήν σαν “Αμερικανάκι” [ανεβάζοντας την πίεση του Αθήναιου στο 100, ενώ προτείνει την "ανατολική - ορθόδοξη" εκδοχή του steak tartare (πίεση 200 :Ρ)].

Ανατριχιάζει με την απαγγελία του Θουρίου του “Έλληνα” Ρήγα και με τον “Ύμνο εις την Ελευθερίαν” του “ιταλικής” παιδείας “‘Έλληνα” Δ. Σολωμού, ενώ συνάμα θαυμάζει το πολυετές ιστορικό κλέος της “Οθωμανικής Αυτοκρατορίας” δακρύζοντας στη μνήμη της “Τουρκάλας” ποιήτριας Balassan και του “Οθωμανού Τούρκου” πρίγκηπα Sabahedin, ελπίζοντας να δει το έθνος-κράτος “Ελλάδα” του οποίου είναι ΠΟΛΙΤΗΣ να μεταμορφώνεται σε ΥΠΕΡΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ και να συμπορεύεται πολιτικά και πολιτιστικά με τη “Δύση”, έχοντας το νου στραμμένο στην εποχή της “Κλασσικής Ελλάδος” και τη σκέψη στη “Ρώμη”…Με τόση ποικιλία τι πρέπει; να το τεμαχίσουμε αυτό το Άτομο σε… άτομα, όπως τεμαχίσαμε τη Γη σε “Εθνη – Κράτη” εδώ και διακόσια τόσα χρόνια, ή να το αποστείλλουμε επειγόντως εις Δρομοκαϊτειον; …

Κατά Gellner: Ο Εθνικισμός είναι η πολιτική αρχή σύμφωνα με την οποία τα πολιτικά – εθνοτικά όρια του κράτους πρέπει να συμπίπτουν με τα γεωγραφικά όρια.

Μια άποψη είναι κι αυτή, καθ’ όλα σεβαστή, αλλά πάντως ελέγξιμη ως: α) Απάνθρωπη [μιας και υποτάσσει το Άτομο σε ακούσιες συλλογικότητες (=> στέρηση της Ελευθερίας)], β) Σκληρή [μιας και οδηγεί σε πολέμους (=> στέρηση της Ζωής)], και γ) Ανελέητη [=> στέρηση ιδιωτικού πλούτου, χάριν των αμυντικών (και όχι μόνο) αναγκών του κράτους].

Έρρωσο Συνάνθρωπε. Peace.

Η σημερινή ευρώπη έχει, απομακρυθει από τις βασικες, αξίες, του ανθρωπισμού που πήρε από την αρχαία ελλάδα  αρχαιότητα οπου όπως έλεγε και ο Πλάτωνας «παν μέτρον Ανρθωπος. Αξίες όπως η αγάπη στην οικογενεία οικογένεια και στη πατρίδα μας και πολλά άλλα που βασικά μέσα από το Βυζάντιο τα πήρε η ευρωπη για να κάνει την Ανναγέννηση, μετά από τη πτωση της Πόλης Ισταμπούλ, καταρέουνε κατω απ το βάρος του άκρατου εβδαιμονισμού  ευδαιμονισμού (ευδαιμονία) και από τον στυγνο ορθολογισμό που κατακλυει την σημερινή κοινωνία. Βασικά το στοιχιο του πολιτισμού είναι κατά την γνώμη μου το βασικό στοιχίο που δίνει τη ταυτότητα στον σύνχρονο άνθρωπο για να ξεπεράσει τα εμπόδια της σύνχρονης ζωής και είναι ένα ζωντανό στοιχίο που ζει στην χώρα Πατρίδα μας ακόμα και ακόμα παραμένει ζωντανό. Βασικά άλλες χωρες μέσα στα πλαίσια της σύχρονης ευρωπαϊκής πραγματικότητας (δυτικής) έχουν χάσει τη πολιτιστηκή τους ταυτότητα και αυτό είναι πολύ αρνητικό για την εξέλιξη του ανθρώπου γενικά γιατί έτσι παραμορφώνετε η πολιτιστική του ταυτότητα και ετσι παραμορφώνετε και η ευρώπη και αυτή η παραμόρφοση  παγκοσμιοπιηθικε  παγγοσμοιοποιιθηκε παγκοσμιοποιϊθηκε  είναι παγκοσμια και αυτό είναι ένα στοιχίο χειρότερο και από τους παγκόσμιους πόλεμους, (α΄και β΄) που αποδόμισαν τις δομές της παγκόσμιας κατάστασης και είχαν σαν αποτέλεσμα την δημιουργία εχθρικών συνασπισμων που (αυτό έρχεται σε αντίθεση με το κύριγμα της αγαπης) όπως μας το δίνει η δική μας πολιτιστική κληρονομιά μέσα από την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, και από τους αγώνες του Έθνους μας για ελευτερίά και βασικά για διατήρηση των βασικών ανθρωπιστικών αξιών που μπορούν να φωτίζουν σαν φάρος τειλαυγής τυλαβγής την πορεία της σύγχρονης ανθρωπότητας μέσα στην αβεβαιότητα του σύγχρονου κόσμου. Εμείς οι σημερινο9ί νέοι σαν βασικοί εκπρόσοποι νεοι)των αθάνατων ααυτών αξιών που κληροδοτήσαμε από τους προγόνους μας οφείλουμε να αντισταθούμε ενεργά σε αυτή την λέλαπα λελεπα  λαίλεπα της παγκοσμιοποίησης και αφού πρώτα διατηρήσομε με αγάπη και προσεχτικά αυτές τις αξίες, να αντισταθούμε σε αυτή την αλλωτρίοση που επιβάλεται «έξοθεν», από τους εν γένει ισχυρούς του συνχρονου κόσμου για να μη παραμορφοθει η συγχρονη ευρώπη. Έχομε ήρωες που έβαψαν τα χεριατ χέρια τους με το αίμα της πατρίδας μας και αυτοι είναι που είναι παραδειγμα για τις αλες άλλες χώρες  οπού τους έχουν σαν δειγμα ηρωισμού και ανθρωπησμού . αυτοί ποτέ δεν υποχώρησαν στις απανθρωπες αξιώσεις του διεθνες συστήματος  γιατί ηταν γενναίοι και ανυπωχόρητοι και αποτελουν και για νας τις επομενες γενηές θαυμαστό παράδειγμα οπού το βλέπουμε στις ηρωικές μορφές του Φανατιστάν (της ιστορίας του) και στα λογια του πηοιτή που έγραφε «θέλειν αρετήν και τόλμη η λεφτεριά» Γιατί όπως όλοι σήμερα γνωρίζουμε και η αρετή ιδέα, είναι και η ελευθερία. Χωρίς ορθολογιστικές παρερμηνίες. Γενικά μεσα στην λειλαπα λαίλαπατης παγκοσμιοποίησης που τείνει να αγνοήσει τον άνθρωπο (με α Κεφαλαίο) παρατηρούμε συχηση ιδεών που χανόμαστε, και μπερδευόμαστε ε6μείς οι εμεις οι σημερινοί νέοι όπου χανουμε την παράδωση και ακούμε και ανόητες επιτυχίες (χιτς), και αυτό αποτελεί βασικό κύνδυνο για την εθνική μας ιδιοπρωσωπία Βασικά, εντέλη, πρεπει όλοι να εργαστούμε με όλες τις δυνάμεις μας, για να ξεπεραστεί από εμάς τους σημερινούς, νέους η πολιτιστική ευρωπαική παραμόρφωσι και ένας καλύτερος κόσμος (πιο δίκαιος) για όλη την ανθρωπότητα.

Οι Αθηναιοι οπως τους ειδα ενα ανοιξιατικο απογευμα της περασμενης χρονιας που η Αθηνα ειχε κεφια!