Θυμάσαι τα Πηγαδάκια του ‘Βρώμικου ΄89’ Παλιέ Φίλε;
Στην πλατεία Ομονοίας ο,τι πιο ετερόκλητο: Σκοτεινοί παπατζήδες, μακρυμάλληδες φοιτητές, άνεργοι τεχνίτες, μισότρελοι, μαγκάκια με μαλλί ‘κοκκοράκι΄, clochards, ακόμα και γιαγιούλες φορτωμένες με ψώνια…
Στα Προπύλαια, οι αιώνιοι διαμαρτυρόμενοι στα αντίσκηνα, τα φρικιά και οι περίεργοι τύποι που μας φόβιζαν ζητώντας ένα ‘δίφραγκο για γάλα’, κνίτες με τον Οδηγητή σε στοίβες ανά χείρας, και…
…στην πλατεία Συντάγματος οι κάθε λογής πολίτες που ξέμεναν μετά τους προεκλογικούς λόγους, να ερίζουν για την ηλικία και την προέλευση των Δεινοσαύρων. Η πρωτοπόρος Ελλάς είχε προλάβει το Hollywood και το Jurassic Parc.
Στο Ζάππειο λίγο πιο κυριλέ: Γκρίζοι συνταξιούχοι με σκούρες – μπλε καμπαρντίνες, κουλτουριαραίοι της πλάκας σαν κι εμάς, καμιά φορά κανένας Γιάπης (που τότε ήταν νέο φρούτο), νιουγουεϊβάδες, χεβυμεταλλάδες, καρεκλάδες…
Στο Κολωνάκι, τέλος, τίποτα από αυτά. Μονάχα οι διασημότητες της εποχής στη Λυκόβρυση, κι εμείς, με χαβανέζικα πουκάμισα και ζελέ στο μαλλί να κάνουμε απολογισμό των διαβουλεύσεων…
…και μετά, που έπεφτε η νύχτα, στο Κοπερτί με τις κοδησούλες και τις κρυφοοννεδίτισσες ρηγούλες του ινστιτούτου, να θάβουμε τον ‘αυριανισμό’ και τον ‘περιρρέοντα λαϊκισμό’, αναμένοντας την έκδοση του νέου τόμου του ‘Μεγάλου Ανατολικού’ που τις έκανε να κοκκινίζουν – άλλοθι της δικής μας συστολής.
Και ο Ψυχρός Πόλεμος μετρούσε – ευτυχώς, όπως νομίζαμε – τις τελευταίες του ώρες στο ρολόι του Κόκκινου Στρατού που είχες αγοράσει από τους ‘Ρώσους στο Θησείο’ μαζί με τη ληγμένη Beluga.
Τα Πηγαδάκια όμως… Αυτά μας έκαναν εντύπωση. Εκεί πάντα προσκολούμασταν, αμίλητοι ωτακουστές, νομίζοντας πως ‘καταγράφουμε την άποψη της κοινής γνώμης’ για να την επενδύσουμε μετά, με άτεχνη μουσική και εφηβικό στίχο στα πρώτα μας τραγούδια, ζηλεύοντας – σιωπηρά – τη δόξα του Ρασούλη ή του Τζιμάκου.
Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που ζηλεύαμε ήταν η ευφράδεια των ομιλητών, η επίγνωση της πραγματικότητας από την οποία εμείς απείχαμε λόγω ψωνισμένου σουρεαλισμού, το μερακλήδικο ταξίμι του μουσάτου συμφοιτητή και η παράδοξη, για εμάς, τους ‘μπεσεμπεζέδες’, αίσθηση δύναμης και ωριμότητας που απέπνεε αυτή η αποδοχή τους.
Με το πέρασμα του χρόνου συμβιβαστήκαμε – ίσως – με τα παραπάνω και κάποιοι είπανε πως ‘ωριμάσαμε’ (εμένα μου λες…; μέχρι και ‘πολιτευτές’ την είδαμε τα u.f.o, αν είναι δηλαδή, δυνατόν…).
Παλιέ Φίλε σε κούρασα με τη λογοδιάρροια και με την τόση μου αναπόληση. Μπορείς με άλλα λόγια, να βρεις καθαρό νερό και σε άλλα Πηγαδάκια, εδώ στην ιστιόσφαιρα. Ψάξε το.
Κι εσείς, Μεγαλειοτάτη μου, μη φοβάστε, δε θα χαθώ: Ακριβώς επειδή δεν είμαι ο πλέον ταλαντούχος κολυμβητής, απλά θα πλατσουρίσω λίγο σήμερα (καύσωνας γαρ) στις ρηχές όχθες της Αχερουσίας με ένα παγωμένο ποτήρι gin – tonic στο χέρι.
Το βράδυ θα με βρείτε στεγνό, φρέσκο, ακόμα ζωντανό, πάντα στις υπηρεσίες σας – Εβίβα.-
